Er is niks mis met het maken van plannen en vormen van ideeën, maar hoe realistisch zijn sommige ideeën en wanneer loopt het uitwerken van plannen de bescheidenheid voorbij?
Sinds kort heb ik mijn bedrijfsactiviteiten uitgebreid met het ontwerpen van T shirts. Niks grootschaligs en zelfs heel persoonlijk, maar voor mij wel een stapje richting een nieuwe vorm van volwassenheid. Het uitbreiden van mijn website, geeft de site een volwassen uitstraling en vol trots lanceer ik mijn kleine webwinkeltje, compleet met foto’s en winkelmandje.
De volgende stap is het geven van publiciteit aan mijn nieuwste project en daarbij zit mijn bescheiden aard mijn soms wel flink in de weg. Via de social media kom ik een heel eind, maar in het versturen van mailings ben ik toch wat terughoudend. Het maken van een juiste schifting in mijn contacten valt tegen en aan het opstellen van een bericht besteed ik veel zorg en aandacht, om ergernis bij de ontvanger te voorkomen.
Mijn sociale aard maakt dat ook de winst niet optimaal zal zijn. Van de opbrengst wil ik graag een deel doneren aan een doel dat mij dichtbij staat en de uren die ik steek in alle werkzaamheden, verzuim ik als gemaakte kosten van de winst af te halen.
Tijdens het hele proces van ontwikkeling en plannen maken, wordt ik heen en weer geslingerd tussen mijn gevoel en verstand. Dan vraag ik me weer af welk doel ik voor ogen had, toen ik de eerste stap nam op dit, voor mij nog, onbekende terrein. Was het niet vooral mijn doel om anderen te inspireren met mijn teksten en levensmotto? Dit doel vraagt nu eenmaal om groot denken, dus er is geen enkele reden voor valse bescheidenheid.
Vol zelfvertrouwen en trots draag ik mijn eerste eigen ontwerp. Op mijn borst staat het engeltje dat als een rode draad door mijn leven loopt en op de rug de tekst: “Denk groot, leef bescheiden!”
Fem
www.femkevanrossum.nl
Het grote geheim achter de beleving van geluk, verdriet en pijn is de kunst van het relativeringsvermogen. Dankzij mijn schrijven, heb ik dit kunstje aardig onder de knie gekregen, want niks werkt zo relativerend als het teruglezen van mijn eigen woorden. Zo zet ik mijn gevoel op een rijtje en maak ik het vergelijk tussen mijn wereld en die van de wereld om mij heen. Ik deel zaken in op een schaal en plaats ervaringen in een rangorde die mijn leven een bepaalde invulling heeft gegeven.
Pijn en verdriet verkleinen onze wereld tijdelijk, omdat we dit op onszelf betrekken en even niet stilstaan bij het leed om ons heen. Een hele natuurlijke reactie, maar juist het besef dat het altijd nog erger kan, helpt bij het plaatsen van het gemis. Ook ervaring speelt een grote rol. Naarmate we ouder worden, leren we omgaan met de teleurstellingen en zo ontstaat er een rangorde in wat we belangrijk vinden en leren we wat ons werkelijk gelukkig maakt.
Ik heb geleerd om van kleine dingen te genieten, omdat ik de pijn van verlies heb ervaren. Toch ken ook ik veel kleine ergernissen en moet ik mezelf bij de les houden om niet te vergeten waar mijn geluk daadwerkelijk om draait.
Het is zo gemakkelijk om iemand te veroordelen, die klaagt over zaken die je zelf onbelangrijk vindt, omdat je eigen ervaring nu eenmaal meer heeft gebracht om in de rangorde van relativering te plaatsen. Maar als diezelfde persoon in zijn of haar leven slechts de ervaring heeft, die jijzelf op de schaal van één tot tien zou indelen op een zes, is het dan eerlijk om te oordelen over de belevingswereld van een ander?
Juist de ervaring heeft mij ook inlevingsvermogen gebracht. Iedereen beleeft zijn wereld op eigen wijze en iedereen hanteert een eigen schaal. Relativeringsvermogen leert ook dat die schaal bepaald wordt door ervaring en beleving. Respect voor andermans belevingswereld is een vereiste voor begrip en houdt mijn eigen schaal continue in beweging. Dat maakt mij tot de vrouw die ik nu ben en dat maakt dat ik mijn eigen relativeringsvermogen waardeer met een tien op de schaal van belangrijke eigenschappen.
Fem
Verhalen van lotgenoten zijn zo uiteenlopend en toch ook gelijk. We ontwikkelen allemaal een flinke portie vechtlust en weten dat het leven na kanker nooit meer hetzelfde zal zijn. We komen vaak sterker uit de strijd of hebben de waarde van gezondheid geleerd. Sommigen zullen nooit de overwinningsvlag kunnen heffen en sommigen zullen nooit het gevoel van overwinning beleven omdat de angst altijd blijft.
De gevolgen van kanker zijn voor iedereen anders en ervaringen zijn niet te vergelijken. Er is geen gradatie in ernst, maar slechts een gradatie in beleving. Welke behandeling iemand ook ondergaat, het feit blijft dat de ervaring iedereen op zijn eigen manier treft. We vechten onze eigen strijd en we bepalen allemaal onze eigen strategie en het tempo waarin we onze ervaringen verwerken.
Ik schrijf om te verwerken en merk dat het naderende einde van mijn ziekteperiode mijn herinneringen aan de tijd die achter mij ligt, aanwakkert. Het voelt zo dubbel om blij te zijn en tegelijkertijd te rouwen om wat er gebeurd is!
Geen controles meer, betekent geen ziekenhuisbezoek en dat is een prettig vooruitzicht. Tegelijkertijd brachten die nare bezoekjes ook een stukje zekerheid. Ik ben gaan rekenen op die steeds herhalende bevestiging dat ik gezond ben en ben daarom bang voor de leegte die komt na afloop. Ben ik sterk genoeg om op mijn eigen oordeel te vertrouwen? Hebben de afgelopen vijf jaar mij voldoende vertrouwen gegeven in het lichaam dat mij ooit zo in de steek liet?
Ik zou zo graag juichen en mijn overwinningsvlag laten wapperen, maar gevoelsmatig hangt die vlag halfstok. Dat is voor mijn omgeving soms moeilijk te begrijpen en voor mij nog moeilijker om uit te leggen. Misschien ben ik er nog niet aan toe om dat los te laten wat mij zo lang in zijn greep heeft gehouden omdat het zo’n groot deel van mijn leven is geworden en wil ik niet vergeten hoe kwetsbaar het leven is!
De passie in mij, wordt gevoed door mijn angst om te vergeten alles uit het leven te halen wat er in zit. Mijn angst voor het zwarte gat is groot en mijn vlag zal ik pas hijsen, als ik klaar ben met verwerken. Tot die tijd leef en vecht ik in mijn eigen tempo en hoop dat mijn omgeving dat tempo kan blijven bijhouden…
fem
De kracht van mijn geest
Elk jaar vallen ze weer door de brievenbus. De kaartjes van energieleveranciers, waarop we ons verbruik van het afgelopen jaar kunnen invullen. De standen bepalen of we binnen de geschatte waarde zijn gebleven of dat we bij moeten betalen voor het overschrijden van het vooraf vastgestelde budget.
Mijn persoonlijke buffer wordt op dit moment aardig aangesproken, dus maak ik eens tijd om ook mijn eigen meterstanden eens onder de loep te nemen.
Reserves heb ik nauwelijks. Mijn strijd om te overleven heeft de afgelopen jaren alle potjes aangesproken en de verschillende persoonlijke ontwikkelingen hebben mijn reserves tot op de laatste druppel verbruikt. Hoe kan het dan dat ik mezelf nog steeds staande hou?
Het is het leven waar ik mijn extra energie vandaan haal. Kanker heeft gevolgen op lange termijn en deze gevolgen hebben vaak invloed op de capaciteit van persoonlijke noodvoorzieningen. Waar de automatische piloot mij hielp om te overleven, is het nu mijn passie die mijn energieniveau op peil houdt.
Dankzij deze nieuwe energiebron, kan ik blijven doen wat ik doe, maar ook deze bron is niet onuitputtelijk. Mijn meterstanden geven soms aan dat ik meer verbruik dan dat ik opwek en dat zijn de momenten dat ik mezelf in acht moet nemen. Dat zijn de momenten dat het lichtje in mij even zwakker gaat branden en dat ik moet besparen om te voorkomen dat het lichtje dooft.
Soms vergeet ik om energiebesparende maatregelen te nemen. Dan tast ik plotseling in het duister. Het lichtje in mij gaat uit omdat ik mijn energierekening te laat heb betaald. Gelukkig is er dan altijd wel een goede vriendin of mijn man die mij helpt bij het aanslingeren van mijn inwendige aggregaat. Een paar lieve woorden en een aanmoediging zijn soms al voldoende om mijn natuurlijke energiebron een nieuwe boost te geven.
Zo loopt mijn metertje soms snel en soms langzaam. Soms gevoed door externe bronnen en soms vanuit mijn eigen reserves. Ook dit jaar analyseer ik mijn rekening en zie pieken en dalen. Op de jaarnota van mij eigen energie speel ik gelukkig nog altijd quitte, ondanks de enorme verschillen van dag tot dag…
fem
De kracht van mijn geest
Een vers kopje koffie na het ontwaken en een koekje bij de thee. Douchen na een drukke dag en slapen onder pasgewassen lakens. Een kus voor het slapen gaan en de warme omhelzing van een geliefde. De eerste bloemknopjes in de lente en het geluid van spelende kinderen voor de deur. Het warme zand tussen mijn tenen en een verkoelend windje na een hete zomerdag. Dat ene liedje op de radio of een mooie herinnering die door een geur wordt aangewakkerd. Plassen na een lange autorit en een ijsje na het eten. Een wijntje in de tuin of een gezellig avondje met vrienden op de bank. Het gevoel van trots bij een prestatie van mijn kinderen en de onvoorwaardelijke liefde die ik van ze ontvang. Een kaartje van een verre vriendin of de bemoedigende woorden van een vreemde in een berichtje via Hyves. In bad met de kinderen en een knuffel in de morgen. Thuiskomen na een drukke werkdag, een glas rosé met een stokbroodje aïoli. De boel de boel laten of de voldoening van een opgeruimd huis. Blij zijn met wat ik bereikt heb en fouten accepteren. Een goede spreekbeurt van mijn dochter en de zachte, kleine handjes van mijn zoontje op mijn huid. Het warme zonnetje in de voortuin of een boterham pindakaas met suiker. Een vers bosje tulpen op de eettafel en waardevolle vriendschappen.
Het zijn de kleine dingen die het leven mooi maken, maar om deze dingen op waarde te schatten is kunstzinnig inzicht nodig.
Wie de kracht heeft om kleine ergernissen opzij te zetten en wie de wijsheid heeft om het leven te omarmen, heeft de gave om kleinkunst om te zetten in iets heel bijzonders.
Open je ogen voor alle mooie dingen van het leven en geef jezelf de kans om uit te groeien tot een groot kunstenaar in kleinkunst!
fem
De kracht van mijn geest
PS. Met jouw naam in mijn volgende boek
? Klik dan hier en wordt aandeelhouder van mijn toekomst!
Waarmee? Met mezelf en die eeuwige twijfel, de wisselwerking tussen opwinding en teleurstelling, met de plannen die niet uit mijn handen komen en de stroom informatie die mijn logisch nadenken blokkeert!
Het gevoel van onrust en tegelijkertijd de dikke deken van vermoeidheid die om mijn schouders hangt en mij in mijn bewegingsvrijheid beperkt. De frustratie over mijn gebrek aan kracht om mijn ideeën van de grond te liften en de eenzaamheid die ik soms diep van binnen voel.
Ik kan er geen vinger op leggen, maar ik voel mij vrij binnen een omheining. Het is net of ik heen en weer stuiter tussen muren, alsof ik een squashballetje ben dat liever carrière had gemaakt als tennisbal. Tegelijkertijd ben ik boos op mezelf omdat ik de muren er zelf heb geplaatst. Door mijn onzekerheid durf ik niet buiten het hokje te treden en heb ik mezelf teveel grenzen opgelegd.
Mijn angst voor het onbekende heeft mij aan banden gelegd. Waar mijn plannen verder uitstrekken dan mijn beperkingen, fluit ik mezelf steeds terug als er gevaar dreigt. Is dit gevaar er daadwerkelijk of beeld ik mij in dat ik bang moet zijn? Ben ik bang voor de buitenwereld of ben ik bang voor mezelf? Ben ik bang om af te gaan en is mijn angst wel gegrond?
Ik weet het niet en word af en toe gek van mezelf! Ik wil mijn levenslust terug en weer voelen wat ik vroeger voelde. Geen angst voor het onbekende en weer gewoon het brutale meisje zijn dat onbevangen de wereld ontdekte.
Waar ik mezelf heb overtroffen en mijn onzekerheden heb overwonnen, heb ik mijn leven een nieuwe wending gegeven door mijn passie te volgen. De drijfkracht achter deze passie is zo sterk dat ik soms vergeet wie ik ben en wat mijn beperkingen zijn. Met mijn blik ver vooruit in de richting van mijn doelen, stuiter ik tegen de zijwanden van de tunnel die ik heb gecreëerd.
Ik moet een manier vinden om de twijfel over mijn eigen kunnen de baas te worden. Ik moet een vuist maken en vechten zoals ik dat eerder heb gedaan. Klaar met die onzekerheid en klaar met al die smoesjes om dingen niet te hoeven doen! Door het van me af te schrijven en mijn energie beter te verdelen, wil een uitweg zoeken en omoog stuiteren. Dan maar eventjes niet vooruit, maar de lucht in en mijn ogen openen voor alles wat ik vanaf deze hoogte boven de omheining uit kan zien.
fem
De kracht van mijn geest
PS. Met jouw naam in mijn volgende boek
? Klik dan hier en wordt aandeelhouder van mijn toekomst!
Van nature ben ik een positief persoon met een open karakter. Mensen trekken zich aan mij op en bewonderen mij om mijn vechtlust. Die vechtlust heeft mij ver gebracht, maar mijn verantwoordelijkheidsgevoel gaat zo nodig nog verder. Juist omdat mensen van mij verwachten dat ik overal uitkom, ben ik bang om teleur te stellen. Voor mezelf leg ik de lat dus nog hoger en daarom heb ik er moeite mee om openlijk toe te geven dat het niet altijd goed met me gaat.
Als ik niet lekker in mijn vel zit omdat de angst en het verdriet opspeelt, ben ik geneigd dit gevoel te onderdrukken. Ik zoek afleiding of schrijf mijn gevoelens op. Door de manier waarop ik mijn angsten onder woorden breng, lijkt het dan of ik ze goed de baas kan. Deels is dat ook waar want door mijn angsten onder woorden te brengen, lever ik de strijd tegen het verdriet. Soms vind ik hierin berusting en soms komt het antwoord op mijn vragen als vanzelf op papier.
Zodra mijn vingers over het toetsenbord razen, komen de woorden en komt mijn ware emotie naar buiten. Het masker dat ik draag, valt dan van mij af en mijn verdriet vindt een uitweg. Soms huil ik tijdens het schrijven en soms lach ik. Wanneer ik het masker waarachter ik mijn gevoelens in het dagelijks leven verschuil afzet, komt mijn gevoel naar boven en komen teksten tot stand.
Het verwerkingsproces gaat echter veel verder dan dat! Het steeds herlezen en de steun die ik vind in de reacties , zijn een heel belangrijk onderdeel van het proces.
Juist omdat ik mijn ware emoties pas toon tijdens het schrijven, gebruik ik mijn eigen woorden om mezelf te wijzen op mijn verborgen gebreken. Door de berusting die ik vind in het schrijven, lukt het mij om mijn angsten te relativeren en zo blijf ik sterk voor de buitenwereld. Op papier toon ik mijn zwaktes en deel ik mijn ware ik met iedereen die het lezen wil.
In de echte wereld ben ik Femke en als iemand aan mij vraagt hoe het met me gaat, zal ik de kracht tonen die van me verwacht wordt. Dan hou ik gewoon mijn masker op en knipoog ondertussen naar iedereen die mij echt goed kent…
De kracht van mijn geest
PS. Met jouw naam in mijn volgende boek
? Klik dan hier en wordt aandeelhouder van mijn toekomst!
Lieve allemaal,
Het is weer een tijdje stil geweest van mijn kant, maar dat betekent niet dat ik heb stil gezeten!
Naast alle promotionele activiteiten, ben ik mij ook gaan richten op het geven van lezingen voor lotgenotes. Daarnaast heb ik de steun gekregen van de Stichting Kanker en talent ( http://stichtingkankerentalent.webs.com/ ) In samenwerking met deze stichting, ga ik werken aan de uitbreiding van mij activiteiten. Hoe deze samenwerking zich zal ontwikkelen weet ik nog niet omdat we nog werken aan een plan van aanpak, maar zeker is dat ik workshops ga geven over mijn ervaringen. Meer nieuws over deze ontwikkelingen volgt.
Sommigen van jullie zullen al weten dat ik aan het werken ben aan mijn tweede boek en bij het realiseren van dit project kan ik jullie hulp heel goed gebruiken!
Op mijn website ( www.dekrachtvanmijngeest.nl ) is al het een en ander te lezen over de vorderingen van mijn tweede boek en inmiddels heb ik ook al een titel gekozen. "Vandaag gaat het goed met me!" Wordt opnieuw een verzameling columns, waarin dit keer de verwerking centraal staat. Met mijn nuchtere kijk op het leven, humor en passie, ga ik verder waar ik in "De kracht van mijn geest" gebleven was. De ontwikkelingen van mijn kinderen, het verlies van mijn vader en de alledaagse problemen die ik ervaar door mijn 'beperkingen'. Ook beschrijf ik hoe ik mijn droom naleef en met kleine stapjes dichter bij mijn doelen kom.
Tijdens mijn zoektocht naar een mogelijkheid om meer aandacht te krijgen voor dit project, ben ik op TenPages terecht gekomen. Via deze weg kan ik, met jullie hulp, een nieuwe droom laten uitkomen en mijn doel om te inspireren dichterbij brengen.
Door aandelen in mijn manuscript te verkopen, maak ik van mijn project, ieders project en hoop ik op een enthousiaste achterban. Als het mij lukt om binnen vier maanden 2000 aandelen te verkopen, krijg ik een uitgever, redacteur en startsubsidie om mij te helpen "Vandaag gaat het goed met me!" tot een succes te maken.
Wat ik van jullie vraag? Neem een kijkje op TenPages (klik) , koop aandelen en/of promoot mijn manuscript bij iedereen die je maar kan bedenken. Stuur dit mailtje of dit linkje door naar al je contacten en help zo mee om "Vandaag gaat het goed met me!" gepubliceerd te krijgen.
Kopen staat uiteraard vrij, maar zou het niet fantastisch zijn als je straks letterlijk kan meedelen in het succes? Met zijn allen zijn we dan aandeelhouder van mijn droom!
Kijk voor meer informatie op TenPages (www.tenpages.com)
Rest mij nog jullie allemaal een heel fijn weekend toe te wensen!
Liefs,
Fem
Vragen naar iemands welzijn is in de regel meestal geen oprechte interesse. De vraag “hoe gaat het?’’ wordt veelal gesteld uit beleefdheid en zelden verwacht men dan een eerlijk antwoord. Sinds ik met mijn eigen sterfelijkheid en alle gevolgen daarvan ben geconfronteerd, heeft deze vraag dan ook een heel andere betekenis voor mij gekregen.
Wanneer iemand je die vraag stelt, terwijl je in een diep dal zit, is het geven van een passend antwoord behoorlijk lastig. Als je met wallen onder je ogen en met je ziel onder je arm rondloopt, volstaat het standaard “goed” simpelweg niet.
In zware tijden veranderd de vraagstelling en is het antwoorden met de waarheid plotseling wel toegestaan. Toch wordt de vraag veel minder gesteld, wanneer het antwoord aan de buitenkant zichtbaar is. Wie er slecht uitziet, wordt niet zo vaak meer geconfronteerd met beleefdheden omdat zijn of haar omgeving bang is voor de waarheid. De waarheid is dan plotseling een confrontatie met hun eigen sterfelijkheid en slechts de intimi wagen zich op dit gladde ijs.
Nu ik mijn gevecht gewonnen lijk te hebben, heeft mijn omgeving de moed weer verzameld om mij te vragen naar mijn welzijn. Toch heb ik door mijn ervaring geleerd dat een standaard antwoord ook nu niet meer voldoet. Wie mij oprecht vraagt hoe het met mij gaat, krijgt een eerlijk antwoord en dat antwoord wisselt van dag tot dag.
Vandaag gaat het goed, maar gisteren had ik een slechte dag. Gisteren voelde ik plotseling weer die leegte, veroorzaakt door al mijn verliezen. Vandaag gaat het goed, maar morgen zal het minder gaan. Morgen betaal ik de prijs omdat ik vandaag teveel van mijn energie zal verbruiken.
De vraag hoe het gaat is te algemeen geworden en ik vind het steeds moeilijker om een antwoord te geven. Wie met de gevolgen van een ernstige of chronische ziekte is geconfronteerd, zal dit herkennen. Er is geen standaard antwoord voor het leven na zo’n zware strijd. Wat er wel zou moeten zijn is een standaard vraagstelling. Niet meer de vraag hoe het gaat, maar de vraag “hoe gaat het vandaag?”.
Elke dag is een nieuwe en elke dag brengt nieuwe ervaringen. Niet elke ervaring is positief en niet elke dag is er één waar we met “goed” op kunnen antwoorden. Daarom pleit ik voor de keuze voor een nieuwe vraagstelling. Wie wil afstappen van beleefdheidsvormen en echt wil weten hoe het ons vergaat, stelt niet meer de korte vraag, maar kijkt ons in de ogen aan en zegt:
“Hoe gaat het met je vandaag?”
fem
De kracht van mijn geest