Verhalen van lotgenoten zijn zo uiteenlopend en toch ook gelijk. We ontwikkelen allemaal een flinke portie vechtlust en weten dat het leven na kanker nooit meer hetzelfde zal zijn. We komen vaak sterker uit de strijd of hebben de waarde van gezondheid geleerd. Sommigen zullen nooit de overwinningsvlag kunnen heffen en sommigen zullen nooit het gevoel van overwinning beleven omdat de angst altijd blijft.
De gevolgen van kanker zijn voor iedereen anders en ervaringen zijn niet te vergelijken. Er is geen gradatie in ernst, maar slechts een gradatie in beleving. Welke behandeling iemand ook ondergaat, het feit blijft dat de ervaring iedereen op zijn eigen manier treft. We vechten onze eigen strijd en we bepalen allemaal onze eigen strategie en het tempo waarin we onze ervaringen verwerken.
Ik schrijf om te verwerken en merk dat het naderende einde van mijn ziekteperiode mijn herinneringen aan de tijd die achter mij ligt, aanwakkert. Het voelt zo dubbel om blij te zijn en tegelijkertijd te rouwen om wat er gebeurd is!
Geen controles meer, betekent geen ziekenhuisbezoek en dat is een prettig vooruitzicht. Tegelijkertijd brachten die nare bezoekjes ook een stukje zekerheid. Ik ben gaan rekenen op die steeds herhalende bevestiging dat ik gezond ben en ben daarom bang voor de leegte die komt na afloop. Ben ik sterk genoeg om op mijn eigen oordeel te vertrouwen? Hebben de afgelopen vijf jaar mij voldoende vertrouwen gegeven in het lichaam dat mij ooit zo in de steek liet?
Ik zou zo graag juichen en mijn overwinningsvlag laten wapperen, maar gevoelsmatig hangt die vlag halfstok. Dat is voor mijn omgeving soms moeilijk te begrijpen en voor mij nog moeilijker om uit te leggen. Misschien ben ik er nog niet aan toe om dat los te laten wat mij zo lang in zijn greep heeft gehouden omdat het zo’n groot deel van mijn leven is geworden en wil ik niet vergeten hoe kwetsbaar het leven is!
De passie in mij, wordt gevoed door mijn angst om te vergeten alles uit het leven te halen wat er in zit. Mijn angst voor het zwarte gat is groot en mijn vlag zal ik pas hijsen, als ik klaar ben met verwerken. Tot die tijd leef en vecht ik in mijn eigen tempo en hoop dat mijn omgeving dat tempo kan blijven bijhouden…

fem
De kracht van mijn geest